در این گزارش تحلیلی که با مشارکت نهادهای پیشرو در حوزه توسعه روستایی تدوین شده، نشان داده می‌شود که رویکردهای متکی بر کنشگران محلی و طراحی شبکه‌های همکاری میان‌بخشی، تاثیر بسیار پایدارتری در رفع محرومیت‌های آموزشی، بهداشتی و زیرساختی دارند. نوآوری کلیدیِ مطرح شده، تغییر نقش سازمان‌های حامی از «تامین‌کننده صرفِ منابع مالی» به «تسهیل‌گر اکوسیستم» است. بر این اساس، شکل‌دهی به پلتفرم‌های نوآوری اجتماعی که بتوانند شبکه‌ای از تسهیل‌گران، نخبگان بومی، و نهادهای پشتیبان را در یک میدان مشترک گرد هم آورند، به عنوان استاندارد جدید در محرومیت‌زدایی منطقه‌ای معرفی شده است. این مدل تاکید دارد که برای موفقیت پایدار، ایده‌ها باید مستقیماً با مدل‌های اجرای میدانی تلفیق شوند تا اطمینان حاصل شود که راه‌حل‌ها دقیقاً متناسب با بافتار فرهنگی و نیازهای چندبعدی هر منطقه هدف‌گذاری شده‌اند

منبع:
https://www.weforum.org/communities/global-alliance-for-social-entrepreneurship